De lente kwam. Diane organiseerde een verjaardagsdiner voor oom Paul en Sarah ging omdat niet gaan een verklaring zou hebben vereist die ze niet had. Diane was hoffelijk en grappig en hield de kamer zoals ze altijd was geweest. Sarah keek hoe haar zus lachte en charmeerde en voelde zich overstuur dat ze iemand van wie ze nog steeds hield verdacht maakte.
Ze maakte de fout om tijdens het eten over de vermiste band te beginnen met hun neef Danny. Ze noemde het meer iets verwarrends, iets wat ze probeerde uit te zoeken. Danny had vriendelijke ogen en een losse mond, en Sarah wist beide dingen over hem sinds haar kindertijd. Ze had voorzichtiger moeten zijn. Daar had ze binnen achtenveertig uur spijt van.