Het feest eindigde niet met gejuich. Het eindigde met voorzichtige stemmen en kleine groepjes mensen die vroeg vertrokken. Mara pakte haar jas en liep gestaag naar buiten. Buiten keek ze om naar het met glas verlichte dak en zag Ethan door het raam naar haar kijken. Hij zag er niet triomfantelijk uit.
Hij zag er veranderd uit. En voor het eerst in jaren was Mara er zeker van dat hij haar als persoon zag en niet als rekwisiet in zijn verhaal. Ze stond net lang genoeg stil om het moment voor hen beiden te laten registreren. Toen draaide ze zich om en liep weg, met de zekerheid dat ze nooit meer om haar plaats zou hoeven smeken.