Twee jaar eerder waren de ruzies klein begonnen, over late nachten en onverklaarbaar geld. Vance zag nieuwe schoenen, een nieuwe telefoon en slechts een klein baantje bij een garage. Adam grapte, ontweek en veranderde van onderwerp. Vance herkende de signalen van zijn werk. Het deed meer pijn om ze aan zijn eigen tafel te zien.
Dat hij een agent was, maakte het nog erger. Alles wat Adam vertelde klonk als een verklaring van een verdachte. Elke halve waarheid echode interviews van kinderen die later in dossiers en cellen belandden. Vance wist niet hoe hij zowel vader als agent moest zijn. Meestal koos hij voor de agent.