“Je reed deze route – mijn route,” zei Vance langzaam. “In een gestolen auto, dus dat…?” Liam knikte. “Een deel van mij hoopte dat jij degene zou zijn die me aan de kant zou zetten,” gaf hij toe. “Een deel van mij hoopte dat niemand dat zou doen. Hoe dan ook, ik had een redelijk idee dat mijn tijd op was.”
Vance keek naar het kompas in zijn hand. Jarenlang had hij zichzelf verweten dat hij Adam niet had kunnen redden van het pad dat hij had gekozen. Nu hij dit hoorde, begreep hij dat Adam risico’s had genomen die Vance niet kon beheersen, geleid door mensen die zijn vader niet kende.