Ze herinnerde zich de vreemde post die ze aan de kant had geschoven, elke envelop een puzzelstukje dat ze weigerde te onderzoeken. Toen was het makkelijk om te lachen, makkelijk om te vertrouwen. Maar nu voelde elk genegeerd moment als nalatigheid. Het voelde als een deur die ze dichtsloeg voor antwoorden die ze vandaag zo hard nodig had.
Ze herinnerde zich dat Jake haar zorgen wegwuifde met een zacht lachje en zei: “Maak je geen zorgen.” Op dat moment had ze hem zonder aarzeling vertrouwd. Maar nu weerklonk de zin met een donkere toon in haar hoofd, verdraaid tot iets wat ze niet langer met zekerheid kon interpreteren.