Maar Shira bewoog niet. Ze ijsbeerde niet en viel niet aan. Ze hield gewoon stand, brulde terug met een diepe, donderende brul die de lucht deed trillen. “Whoa,” mompelde Caleb. “Ze gaan er echt voor.” Ethan draaide zich om toen hij hen zag naderen, zijn toon licht maar op zijn hoede. “Ochtend opwinding,” zei hij met een flauwe grijns.
“Het lijkt erop dat de jongere te dicht bij haar hoekje zijn gekomen. Ze heeft niet meer het geduld van vroeger.” Een van de andere bewaarders lachte en schudde zijn hoofd. “Waarschijnlijk heeft ze haar ontbijt weer gestolen.” Caleb grinnikte opgelucht, maar Lily glimlachte niet. Haar ogen bleven gefixeerd op Shira; de manier waarop haar spieren gespannen maar onbeweeglijk waren, de manier waarop haar hoofd laag bleef.