“Dat is niet normaal,” zei ze zacht. Ethan wierp haar een blik toe. “Wat bedoel je?” “Ze jaagt ze niet weg,” antwoordde Lily fronsend. “Als ze haar boos maakten, zou ze opstaan en zorgen dat ze weggingen. Ze is de oudste. De anderen luisteren altijd naar haar.” Haar zekerheid deed hem even zwijgen. Toen glimlachte hij zachtjes. “Je hebt goed opgelet, hè?”
“Ja,” zei ze. Caleb legde een hand op haar schouder. “Hé, insect, misschien is ze gewoon moe. Tijgers hebben ook vrije dagen,” zei hij, in de hoop Lily even weg te krijgen. “Maar-” “Weet je wat,” zei hij, terwijl hij op haar hurken ging zitten. “Laten we rondlopen, nog een keer naar de wolven kijken, misschien naar de olifanten. We komen zo terug. Tegen die tijd is ze vast weer op de been.”