Lily aarzelde, nog steeds starend naar de oranje-zwarte figuur die beschermend in de hoek zat. De andere tijgers hadden zich teruggetrokken en ijsbeerden onrustig, maar Shira had geen centimeter bewogen. Ethan knikte geruststellend. “Je vader heeft gelijk. Laten we haar wat tijd geven. Ze is taai, taaier dan wij allemaal.” Lily gaf geen antwoord.
Terwijl Caleb haar het pad af begeleidde, keek ze even achterom over haar schouder. Shira’s hoofd was weer omlaag gezakt, haar massieve lichaam onbeweeglijk, haar gebrul vervagend in een diep, regelmatig gegrom dat minder klonk als woede en meer als een waarschuwing. Ze verlieten het verblijf met tegenzin, terwijl Lily om de paar stappen een blik over haar schouder wierp. Shira had nog steeds niet bewogen.