Iets in de stilte voelde niet als rust. Het voelde als iets heel anders. Halverwege de middag stond de beslissing vast: ze moesten proberen Shira rechtstreeks te voeden. Ethan verzamelde het team bij de dienstpoort, zijn stem laag maar vastberaden. “We scheiden de anderen eerst,” zei hij. “Minder kans dat ze zich in het nauw gedreven voelt. Ze is nu al twee dagen gespannen.”
Lily en Caleb stonden een paar meter terug terwijl de verzorgers aan het werk waren. De jongere tijgers werden in aangrenzende hokken gelokt met rauw vlees en zachte fluitjes. Op het moment dat het hek dichtklapte, werd het akelig stil in het verblijf. Alleen het geritsel van bladeren en het zwakke gezoem van insecten vulden de lucht.