Ethan volgde zijn blik. De linkerflank van de tijgerin puilde naar buiten, onnatuurlijk rond onder de strepen; geen vet, geen spieren. Een gezwollen bobbel verstoorde het ritme van haar ademhaling. “Jezus,” fluisterde een van de verzorgers. “Dat was er gisteren nog niet.” Ethans kaak verstrakte. “Achteruit. Iedereen.” Ze stapten weg van het hek terwijl hij de dienstdoende dierenarts opriep.
Zijn stem was kalm, maar Caleb kon het randje eronder horen. “Mogelijke zwelling aan de linkerkant van de buik. Weigert voedsel. Agressieve reactie als hij benaderd wordt.” Toen hij zich omdraaide, keek Lily hem met brede, bezorgde ogen aan. “Is ze ziek?” Ethan aarzelde voor hij antwoordde. “Dat weten we nog niet. Maar we moeten er snel achterkomen.”