Het heiligdom voelde ’s nachts anders, stiller, bijna hol. De paden waar het overdag druk was, weergalmden nu alleen nog met het zachte gezoem van schijnwerpers en het occasionele getjilp van krekels. Het tijgerverblijf, dat meestal onrustig bewoog, lag stil onder het bleke kunstlicht. Caleb en Lily stonden achter het kijkglas met Ethan en twee andere verzorgers.
Een dierenarts wachtte in de buurt, met een verdovingsgeweer in haar handen, elke beweging precies, professioneel en zwaar van spanning. Ethan keek op zijn horloge en knikte naar het team. “We doen het snel. Eerst één pijl, lage dosis. Als ze schoon neergaat, vallen we aan. Zo niet, dan trekken we ons terug.” Lily drukte haar handen tegen het glas, haar ogen wijd open.