Ethan schudde langzaam zijn hoofd. “Nee. We hebben er niets ingegooid.” Hij draaide zich naar de dierenarts. “Doe de lichten uit. Nu.” De behuizing dimde. De stilte die volgde was dik, alleen gevuld door het geluid van Shira’s lage, ritmische gegrom dat weerklonk vanuit het donker. Een uur later gloeide de controlekamer met schermen en ruis.
Ethan stond boven de CCTV console en speelde beelden af vanuit verschillende hoeken. Caleb en Lily zaten aan de zijkant en keken in een ongemakkelijke stilte toe. “Langzamer,” zei een van de technici. De operator ging terug naar het moment dat de pijl het vuil raakte. Op het scherm kwam de tijgerin in beweging; beeld voor beeld, haar hoofd zakte, haar kaken sloten zich om het voorwerp.