Op het moment dat de grendel klikte, klonk er een snauw uit het bamboebos. Shira’s silhouet verschoof in de schaduwen, spieren gespannen, ogen als brandend goud in het zwakke licht. “Het is goed, meisje,” riep Margaret zacht. “Je kent mijn stem.” De grom werd dieper. Margaret hield haar pas laag, haar toon vast.
“Je maakt me niet bang, lieverd. Niet na de manier waarop je kippen uit mijn armen stal.” Iets in de houding van de tijgerin veranderde. Het gerommel verminderde. Een zachter geluid volgde, niet echt spinnen, niet echt brullen, maar een keelklank die Lily’s gezicht deed oplichten achter het glas. “Ze praat!” Fluisterde Lily. “Als een grote kattenmiauw!”