Vanuit de gang kon Lily schaduwen zien die snel naar binnen bewogen, gehandschoende handen, metalen dienbladen, de zwakke piep van een monitor. Ethan stond bij de deuropening en keek toe hoe het team bezig was met het schoonmaken en stabiliseren van de kleine vossenkit. Hij ademde nauwelijks toen ze hem binnenbrachten. Modder kleefde aan zijn vacht, zijn ribben waren scherp onder de huid.
De dierenarts mompelde tegen haar assistent, sloot een zuurstofslang aan en wikkelde het fragiele lichaam in lagen warme handdoeken. Caleb legde een hand op Lily’s schouder. “Ze doen alles wat ze kunnen,” zei hij zachtjes. Ethan draaide zich naar hen toe, vermoeid maar met een flauw glimlachje. “Ze is een vechter,” zei hij. “Net als degene die haar gevonden heeft.”