Hij tilde de handdoek iets op. De vossenkit knipperde zwakjes, zijn neusje trilde terwijl hij een klein, onzeker geluidje liet horen. Shira gniffelde als antwoord, een lage, ademloze uitademing die Lily’s borstkas deed verstrakken. “Ze weet het,” fluisterde Lily. Ethan knikte. “Ja, ik denk het wel.” Een lang moment sprak geen van hen.
Shira drukte haar massieve kop tegen het glas, haar adem besloeg de ruit. De vossenkit bewoog en krulde zich instinctief naar het geluid toe. Toen stapte Ethan achteruit om haar de ruimte te geven. “Ze zal nu makkelijker rusten,” zei hij zachtjes. “En ik ook.” In de loop van de week keerde Shira’s kracht terug.