Jessa ontmoette haar een laatste keer voor de hoorzitting. “Wat er ook gebeurt,” zei ze, “teken hun versie van mij niet in je verhaal. Laat de cijfers spreken. De kinderen zullen op een dag weten dat iemand de val heeft gezien.” Nina knikte, met een strakke keel. De stemklok tikte. Het gevaar was niet langer abstract.
Nina liep de ethische hoorzitting binnen met het trainingsdossier in drievoud afgedrukt. De jury bladerde zwijgend door de pagina’s. “Dit lijkt intern,” zei er een. Nina antwoordde gelijkmatig: “Het was toegankelijk op een openbare terminal. Het bureau houdt die schijven in de gaten – ze wisten dat ik daar was.” Een pauze. “We zullen dit opnieuw bekijken.”