Terug aan haar bureau opende Nina “Systemen die onthouden” Ze voegde de motie van de tweeling, Jessa’s adres en het geschorste beleid toe. Geen sprookje. Een gebalanceerd grootboek. De schurk-politiek financieringswiskunde had zijn schone alibi verloren. Kinderen zouden langzamer bewegen, maar ze zouden bewegen.
Nina zette haar laptop uit. De jongen uit haar verleden – degene die verdween – zou niet terugkeren. Maar Tuck en Mira hadden weer namen. Jessa had muren. Raman moest vragen onder ogen zien. Buiten klaarde de regen op tot het avondlicht. Nina liep naar het geluid van een stad die niet langer perfect stil was.