Nina ging naar het regeringskantoor, een saaie plek die naar printerinkt rook. Een medewerker zocht de zaak van de tweeling op in zijn computer. Hij vond het, maar merkte iets vreemds op: in het dossier stond dat het elke maand werd gecontroleerd, maar er was eigenlijk niets veranderd in twee jaar. Nina vroeg: “Wie tekende voor deze updates? Hij haalde zijn schouders op, “Niemand. De handtekeningregel is leeg.”
Die ontbrekende handtekening voelde als een waarschuwing. Het leek erop dat iemand de kinderen in de boeken hield om er krediet voor te krijgen, maar ervoor zorgde dat niemands naam op het papierwerk stond. Nina realiseerde zich dat de tweeling geen klein detail meer was, maar een symbool van het hele probleem. Ze moest snel handelen, anders zouden deze kinderen worden opgeslokt door de verwarrende taal van het systeem en verdwijnen.