Hij ging er niet verder op in, maar het gewicht van zijn woorden deed Elises maag verstijven. Ze vroeg zich af door wat voor gevaar iemand alles in de steek moest laten en hoe iemand kon leven met de leegte die hij achterliet.
Hij verschoof in zijn stoel en wierp weer een blik op haar hanger. “Er waren mensen aan wie ik vaak dacht,” zei hij, met een lagere stem. “Mensen van wie ik wilde dat ik ze weer kon zien, al was het maar om te weten dat ze veilig waren.” Elise hoorde de pijn onder de beheerste toon.