Elise glimlachte verdrietig. “We weten niet wie hij was. Dat heeft ze nooit gezegd. Ze deed de bijbel gewoon zachtjes dicht, alsof de foto iets breekbaars was dat ze niet kon uitleggen.” De ademhaling van de veteraan werd onregelmatig, zijn knokkels werden wit rond zijn stok.
Toen ze weer een blik op hem wierp, trilde de emotie die hij zo hard had geprobeerd te bedwingen aan de oppervlakte. Zijn schouders schokten lichtjes. Zijn ogen waren nat, niet van sentimentaliteit maar van iets dat zwaarder woog – herkenning, angst, verlangen, Elise kon het niet zeggen. “Gaat het?” fluisterde ze zachtjes.