Toen ze bij de aankomsthal aankwamen, zag Elise haar vader bij de reling staan, buiten adem en bleek. De veteraan pauzeerde en leunde zwaar op zijn stok. Hun blikken ontmoetten elkaar – vader en vader, twee vreemden verbonden door een levenslange stilte – en de wereld leek zijn adem in te houden. En plotseling zag Elise de gelijkenis die ze eerder niet had kunnen vaststellen.
Toen stapte haar vader naar voren, trillend, en de veteraan hief zijn arm met voorzichtige hoop. Hun omhelzing was langzaam, trillend, jaren te laat. Elise voelde hoe Mara haar hand in de hare liet glijden toen vier generaties bij elkaar stonden, het bewijs dat een enkele daad van vriendelijkheid een familie weer op zijn plaats had genaaid.