Emma slikte. Rex reageert meestal niet zo. “Dat is… nieuw,” fluisterde een van de bruidsmeisjes. Emma forceerde een glimlach. “Hij werkt waarschijnlijk op mijn zenuwen.” Toen verscheen Vincent. Hij glimlachte toen hij haar zag. De bekende. Degene die ze al jaren kende.
Vincent stapte de kamer binnen, trok zijn jas recht en zijn uitdrukking verzachtte toen hij Emma zag. Toen merkte hij Rex op. De pauze was kort, maar onmiskenbaar. “Wacht,” zei Vincent, terwijl hij zijn blik van Emma naar de hond wendde. “Is Rex hier?”