David leunde over zijn massieve eikenhouten bureau met een scherpe, briljante glans in zijn ogen. “Arthur, ze zijn hier niet omdat ze echt van commerciële visserij houden. Ze zijn hier uitsluitend voor de visuele esthetiek. Ze willen de geromantiseerde, volledig gezuiverde versie van jouw ongelooflijk harde leven.”
Arthur staarde hem verward aan en vroeg zich langzaam af hoe dat overduidelijke feit hem kon helpen als de vissen al weg waren. David grijnsde en tikte met zijn dure pen op het bureau. “Het is u wettelijk toegestaan om een commercieel visbedrijf op die kade te runnen, klopt dat? Er zijn absoluut geen verordeningen voor een actieve, gezoneerde mariene werkruimte die u zouden kunnen tegenwerken.”
De briljante, verwoestende realiteit van die specifieke woorden spoelde langzaam over de verweerde visser heen. De beïnvloeders wilden “Fishercore” Ze wilden de gruizige, arbeidersklasse maritieme ervaring voor hun perfect gecureerde video’s. Arthur besefte plotseling dat hij geen wetten hoefde te overtreden of ongerept glasvezel hoefde te beschadigen om deze oorlog te winnen.
Hij moest ze gewoon precies geven waar ze om vroegen.