Arthur zat in het chique advocatenkantoor van zijn jeugdvriend David en hield nerveus zijn verbleekte canvas hoed vast terwijl hij de hele ellendige situatie uitlegde. Hij vertelde de advocaat over de eindeloze cameradrones, de respectloze beïnvloeders, de lege visnetten en het vernietigende, op winst gerichte verraad van de gemeenteraad.
David luisterde geduldig, maar toen de oude visser eindelijk klaar was, wierp hij Arthur een grimmige, meewarige blik toe. Hij legde uit dat het bestrijden van een horde rijke invloedrijke mensen in een langdurige juridische strijd regelrechte financiële zelfmoord was. Toen Arthur echter boos voorstelde om hun luxe jachten in het geheim te saboteren of om in het holst van de nacht stilletjes hun zware trossen door te snijden, stak David agressief zijn handen in de lucht.
Hij waarschuwde Arthur met klem dat elke opzettelijke beschadiging van die miljoenen kostende schepen zou leiden tot een onmiddellijke, vernietigende rechtszaak die de oude visser in een federale gevangenis zou doen belanden. “Je mag absoluut niet aan hun dure boten komen, Arthur,” waarschuwde de intelligente advocaat ernstig.
“Maar je moet kritisch nadenken over waarom ze hier eigenlijk zijn.”