Aan het eind van de tweede week lag de extravagante armada van jachten er nog steeds en domineerde de haven volledig. De rijke bezoekers behandelden de werkende commerciële haven als hun eigen exclusieve, privé filmset. Ze lieten op agressieve wijze trendy muziek schallen uit hypermoderne dekspeakers terwijl ze uitgebreide fotoshoots uitvoerden in dure designerkleding.
Ze lieten achteloos ijskoffiekopjes en ringlampen op de verweerde houten palen staan en paradeerden rond in onpraktisch schoeisel alsof de vermoeide, werkende vissers gewoon niet bestonden. Toen Arthur langsliep met zijn ongelooflijk zware uitrusting, negeerden ze zijn fysieke aanwezigheid volledig en stapten ze achteloos in zijn weg om de perfecte selfie vast te leggen.
Ze waren opzettelijk, agressief onwetend van het onmiskenbare feit dat dit een zeer functionele, gevaarlijke plek van slopende zaken was. De werkende mannen en vrouwen werden plotseling behandeld als onbetaalde figuranten in een enorme, nooit eindigende reality tv-show.
Arthur besloot zich gedeisd te houden, zijn trots in te slikken en de virale trend op natuurlijke wijze te laten uitdoven. Maar de oceaan kon de chaos niet negeren.