Het was niet alleen het schaamteloze, beledigende gebrek aan respect van de rijke beïnvloeders dat het grootste probleem was; het was ook de enorme, verwoestende ecologische voetafdruk van het enorme luxueuze flottielje. Tientallen zware generatoren aan boord zoemden onafgebroken en stuurden diepe, onnatuurlijke en meedogenloze trillingen rechtstreeks door de ondiepe waterkolom. Nog erger waren de verblindende, knipperende lichten.
Elke avond verlichtten de jachten de normaal donkere, stille baai met intens felle neon-onderwater-LED’s en enorme stroboscooplampen om ’s avonds laat virale content te filmen. Boven het water zweefde een constante, irritante zwerm zoemende cameradrones onophoudelijk over de kelpbedden als gigantische metalen muggen.
Het constante, dreunende mechanische geluid en het wild onnatuurlijke kunstlicht verstoorden en vernietigden het delicate, evenwichtige lokale ecosysteem waar de hardwerkende vissers wanhopig op vertrouwden voor hun dagelijkse vangst. In eerste instantie realiseerde Arthur zich niet helemaal wat voor verwoestende langetermijneffect deze constante, flitsende verstoring op zijn geliefde haven had.
Toen, na slechts een paar frustrerende dagen van eindeloze chaos, trok hij eindelijk zijn zware visnetten op.