Claire zag hoe de reddingsspecialist aan twee touwen over de rand van de klif verdween. Daarna kon ze bijna niets meer van hem zien. Het enige wat ze nog had, waren de radioberichten en de reddingscoördinator die een paar meter verderop stond. „Aan het afdalen,” meldde een stem. Toen volgde er nog een update. „Losse stenen. We vertragen.” Claire bleef staren naar de plek waar de redder was verdwenen.
Er verstreken enkele minuten. De radio kraakte weer. „Reddingswerker op gelijke hoogte met slachtoffer.” Claire keek naar de coördinator. Hij stak zijn hand op en vroeg haar te wachten. Er volgde een andere stem. „Slachtoffer reageert, maar is zwak. Beenletsel. Harnas verdraaid.“ David stond zwijgend naast Claire. Toen hoorde ze de redder zelf. „Tweede lijn vastgemaakt. Begin met het doorknippen van de parachutelinies.“ Claire had eindelijk het gevoel dat ze hem hadden bereikt.
Er klonk een plotselinge ruis door de radio. Iemand riep: „Beweging! Houd de lijnen vast!” Claire zag hoe het touwteam aan de rand zich krachtig achterover boog. „Wat is er gebeurd?” vroeg ze. De coördinator luisterde. Er kwam nog een bericht binnen. „De wind heeft de redder en het slachtoffer van de rots weggetrokken. Beide veiligheidslijnen houden stand.“ Claire staarde hem aan. „Hangen ze daar allebei?“ Hij knikte. „Ja. Maar de touwen houden ze vast.“ Enkele seconden later klonk de radio weer. ‘Slachtoffer los van de parachute. Redder heeft hem vast. Klaar om beiden omhoog te halen.’ Claire kneep in Davids hand. De gewonde piloot zat niet langer vast aan de paraglider, maar geen van beide mannen was nog veilig.