Agent Gomez meldde zich via de radio, haar stem nauwelijks meer dan een fluistering. „Op mijn plek. Aan de zijkant van het huis, vlak bij het keukenraam.” Teresa leunde zo dicht naar de luidspreker op het bureau toe dat haar voorhoofd de plastic behuizing bijna raakte.
Reclame
Reclame
"Ik zie haar," zei Gomez zachtjes. "Een jonge vrouw, in een grijs sweatshirt, die bij de gootsteen staat. Ze is in orde. Ze kijkt me recht aan." "Ziet hij jou?" vroeg Teresa snel. "Nee. Hij is de hal ingelopen."
Toen zei Gomez iets via de radio waardoor Teresa’s ogen prikten. „Ik legde een vinger op mijn lippen. Ze knikte. Ze knikte alleen maar naar me, centrale. Ze houdt zich goed.“ Boven in haar slaapkamer sliep de kleine Ivy, voor zover iedereen wist, nog steeds diep.
Reclame
Reclame