"Twintig minuten?!" Danny staarde vol afgrijzen naar het raam. "Het is hier buiten zesentwintig graden! Hij is vierentachtig!" "Ik weet het, meneer," drong de centralist aan. "Blijf aan de lijn. Probeer nog niet binnen te dringen en ga niemand te lijf."
Voordat Danny iets kon zeggen, begon het getik achter het glas weer. Maar het was geen SOS meer. Het ritme was veranderd; snel, dringend en hectisch. Danny luisterde aandachtig en vertaalde de scherpe tikken in realtime, precies zoals zijn vader hem jaren geleden had geleerd. H-E-S C-O-M-I-N-G.
Achter hem kraakten de banden over het strooizout. Danny dook dieper weg in de sneeuwbank terwijl een gestroomlijnde zilveren sedan langzaam de straat afreed. De auto reed stapvoets, de getinte ruiten glinsterden in het grijze licht. De bestuurder reed niet een oprit op; hij reed gewoon langzaam langs Danny’s busje, zijn blik strak gericht op de stapel dozen op het terras van Leon.