Danny zakte naast de veranda op zijn knieën in de sneeuw, wanhopig op zoek naar de bron van het geluid. Half bedolven onder een ijzige sneeuwlaag lag een kleine raamkuil. Het raam zelf was slechts een smalle, rechthoekige ijzeren spleet, veel te smal voor een man om er ooit doorheen te kruipen. Het verwoede getik kwam rechtstreeks van achter dat met ijs bedekte glas.
Danny krabde verwoed met zijn blote handen aan het ijs. „Leon! Leon, ik ben het, Danny! Ik hoor je!” Het getik hield plotseling op. Danny drukte zijn oor plat tegen het koude glas en hield zijn adem in. Een zacht, wanhopig gefluister drong door het raamkozijn heen: „Danny… help…“ De stem klonk zo broos dat hij er koude rillingen van kreeg. „Wat is er gebeurd? Ben je gewond?“
Danny riep het eruit, terwijl hij zijn handschoen uittrok om 112 te bellen. „Ik heb een ambulance nodig op Birch Street 414!” schreeuwde hij in de hoorn. „Een oudere man zit opgesloten in zijn kelder! Hij tikt SOS op het raam!” De centralist noteerde het adres snel. „Meneer, blijf kalm. De politieauto’s zijn over twintig minuten hier.”