"Meneer?" klonk de stem van de centralist door de luidspreker van de telefoon. "Is hij nog steeds aan het tikken?" Danny rende terug naar de raamkozijn en sloeg met zijn handpalm tegen het glas. "Leon! Klop als je me kunt horen!" Stilte. Een absolute, angstaanjagende stilte hing over de met sneeuw bedekte tuin.
"Hij is gestopt," stamelde Danny, terwijl de paniek hem in de greep kreeg. "Hij reageert niet!" "Breek de deur open," beval de centralist onmiddellijk. „Je hebt toestemming van mijn sergeant. Doe het nu!“ Danny sprintte naar zijn bestelbusje, reikte achter de bestuurdersstoel en pakte een zware stalen koevoet. Hij rende terug naar de kelder, klemde de platte kant achter de glimmende grendel en zette al zijn gewicht ertegenaan.
Het oude hout kraakte hevig. Hij trok nog een keer, maar er gebeurde niets. Bij zijn derde wanhopige ruk brak het houten kozijn met een luide knal, waardoor schroeven in de sneeuw vlogen. Het zware hangslot viel naar beneden en Danny rukte de deur open. Koude, vochtige lucht stroomde de middag in. „Leon?!” riep hij in het donker.