Onderaan de houten trap brandde boven hun hoofden een enkele kale gloeilamp met een zwak licht. Tegen de betonnen vloer lag een roerloze gestalte, gehuld in een vervaagde rood-zwarte jachtjas. Danny rende de trap drie treden tegelijk naar beneden. „Leon!”
De oude man bewoog zich zwakjes en hief zijn bleke, ingevallen gezicht naar het licht. Zijn lippen waren blauw en zijn handen trilden hevig door onderkoeling, maar zijn ogen fladderden open. Stevig geklemd in zijn schrale vingers lag een zware stalen moersleutel, zijn geïmproviseerde telegraaftoets. „Danny…“, kraakte Leon, zijn stem nauwelijks meer dan een zucht. „Jij… jij begreep de code…“
"Ik heb je, Leon." Danny schoof zijn armen voorzichtig onder de schouders van de oude man en tilde zijn broze lichaam op. Hij droeg hem de trap op naar de warme keuken en wikkelde hem in dikke dekens naast de radiator. Hij gaf hem een mok met warm water. "De politie is onderweg," fluisterde Danny. "Wie heeft je dit aangedaan?"