"Je bent vindingrijk, dat moet ik je nageven," zei Brian, terwijl hij over zijn gekneusde schouder wreef. "Maar door de hars te koken is er een zwarte rookkolom ontstaan die zo hoog opsteeg dat men die vanaf de North Ridge-toren kon zien. Daarom ben ik hier."
Ruth werd bleek. ‘Ga je me meenemen?’ ‘Als ik je meeneem, komen die mannen erachter dat je nog leeft,’ redeneerde Brian. ‘Maar je kunt niet doorgaan met het sturen van rooksignalen, anders staat er morgen een brandweerteam hier.’
"Ik heb de hars nodig om het hout af te dichten voordat de sneeuw valt," smeekte ze. "Als ik het dak niet afmaak, vries ik dood." Brian keek naar de ingewikkelde schuilplaats boven hem en vervolgens naar de doodsbange vrouw die voor hem stond. Hij maakte zijn schouderradio los. "Als je hars moet koken," zei Brian, "moet je een Dakota-vuurkuil graven. Die zuigt de luchtstroom ondergronds en brandt heet genoeg om de zware rook te verwerken. Ik kan je laten zien hoe je er een moet graven."