De volgende ochtend, toen de zon goed was opgekomen en de mist van de rivier was opgetrokken, nam Joaquim dezelfde route weer. Hij zei tegen zichzelf dat hij alleen maar wilde bewijzen dat wat hij de avond ervoor had gezien een eenvoudige verklaring had. Een boomstam. Een tak.
Een soort drijvend puin. Iets gewoons waardoor hij zich dom zou voelen omdat hij in paniek raakte. Maar op het moment dat hij datzelfde stuk water bereikte, voelde er weer iets mis. Het was te stil. Normaal gesproken was dat deel van de rivier vol kleine bewegingen.
Kleine visjes die aan het oppervlak fladderden. Insecten die over het water schaatsten. Vogels die laag neerstrijken en dan wegvliegen in de bomen. Maar nu voelde de hele plek vreemd stil, alsof de rivier zelf gespannen was. Joaquim liet de boot langzamer varen en keek zorgvuldiger om zich heen.
En toen merkte hij dat er helemaal geen vis was.