Een plotselinge reusachtige golf bracht deze duiker van haar koers af — haar sonar bracht iets onmogelijks aan het licht

"Het staat nu helemaal stil," merkte Marcus op, terwijl hij zag dat de diepte-indicatoren stabiel bleven. "Het beweegt geen centimeter." „Ik zoom met de camera wat in,“ zei Aris, haar handen trillend ondanks de adrenaline die door haar aderen gierde. „We hebben een macrofoto nodig van dat oppervlaktemateriaal om te zien waar we mee te maken hebben.“

"Raak de kabel niet, Aris," waarschuwde Marcus. "Als dat ding weer beweegt, breekt onze glasvezelkabel in een oogwenk." Het camerabeeld dreef vooruit door het troebele water en kwam tot stilstand op slechts acht voet afstand van de donkere massa. De krachtige halogeenstralen schenen fel tegen het zwarte water en brachten de fijne details van de structuur aan het licht. Het was bedekt met een dun laagje grijs slib, maar onder de modder was het materiaal compact, hard en had het een diepe structuur.

Terwijl de camera langzaam naar achteren draaide, viel het licht op twee lange, platte peddels die achter de camera aan sleepten — brede bladen die aan weerszijden van een afgeronde staart in de modder rustten. Aris staarde naar de strakke, geometrische naden waar de onderdelen in elkaar overgingen.