Op maandagmiddag ontving Arthur een laatste, korte sms van Evelyn: Je staat op het schema voor 10:00 AM. Kamer 402. Arthur antwoordde niet. Hij sloot gewoon zijn telefoon af, legde hem op het bureau en keek naar de ingelijste foto van zijn overleden vrouw, Martha. “Het is tijd om dingen aan het licht te brengen, Martha,” fluisterde hij.
De rest van de avond besteedde hij aan het oppoetsen van zijn mooiste antracietkleurige pak, een kwaliteitskledingstuk dat jarenlang achter in zijn kast had gelegen. Hij poetste zijn leren geklede schoenen tot ze glommen als glas.
De eenvoudige, frêle oude man die door een wrede klant in het rond was geduwd, was helemaal verdwenen. In zijn plaats stond een man met een absoluut doel, met een slanke leren aktetas, klaar om een stap te zetten in een bedrijfswereld die dacht dat hij volledig achterhaald was.