Terug in zijn studeerkamer opende Arthur zijn laptop en startte een zwaar versleuteld communicatienetwerk op dat hij al jaren niet meer had aangeraakt. Hij typte Victoria Kline’s volledige naam in het systeem en zijn ogen reflecteerden de gloed van het scherm. De vriendelijke oude kruideniersbediende was helemaal verdwenen.
De volgende drie dagen voerde Arthur een reeks cryptische telefoongesprekken. Zijn toon was gezaghebbend, scherp en druipend van een absoluut bevel dat iedereen bij Market & Co. volledig verbijsterd zou hebben achtergelaten. “Marcus,” zei Arthur tijdens zijn eerste telefoontje, met een koude stem. “Ik wil dat je een bedrijf bekijkt waarvan ik je nu de naam zal sturen. Volg de standaard protocollen. Laat het me weten als je afwijkingen vindt.”
Een dag later belde hij een tweede keer naar een vrouw genaamd Evelyn. “Evelyn, met Arthur. Ik bel voor die persoonlijke gunst van vijf jaar geleden…Laat het me weten…” Zijn contactpersonen stelden geen vragen; ze voldeden gewoon met enorme eerbied en voerden zijn verzoeken onmiddellijk uit.