Beneden in de gezellige, met hout beklede eetcabine van de zeilboot hing er een ontspannen sfeer vol vrolijk gelach. Leo, Maya en Sam zaten met z’n allen rond het kleine tafeltje, genoten van een informele lunch en haalden herinneringen op aan hun vakanties tijdens hun studietijd. Ze waren bezig met een zeiltocht van een week en genoten van de ultieme ontsnapping aan hun drukke leven op het vasteland. Het weer buiten was absoluut perfect, met een helderblauwe lucht en een rustige, zachte deining die het schip ritmisch deed schommelen.
Leo had de zeekaarten zorgvuldig gecontroleerd voordat ze gingen eten, om er zeker van te zijn dat ze ruim uit de buurt van gevaarlijke scheepvaartroutes waren. Hij had hun zware stalen anker uitgegooid in wat een perfect veilige, zanderige zeebodem had moeten zijn, op slechts een mijl van de schilderachtige kust. In beslag genomen door hun levendige verhalen en genietend van het aangename comfort van de kajuit, verloren de drie vrienden van kinds af aan de tijd volledig uit het oog. Ze gingen er vol vertrouwen van uit dat de boot vredig lag precies waar ze hem hadden vastgezet.
Ze brachten bijna een uur door met praten en lachen, zich totaal niet bewust van het feit dat er onder water al een onzichtbare ramp hun kwetsbare vaartuig had getroffen.