Net toen de piratenleider de laatste zak met gestolen spullen greep, klonk er buiten over het water een oorverdovende sirene van de kustwacht. Het enorme geluid trilde door de romp terwijl een brullende luidspreker onmiddellijke overgave eiste. De dieven raakten onmiddellijk in paniek. De leider liet de zak vallen en klauterde de trap op, wanhopig om aan boord van zijn vluchtboot te komen voordat de autoriteiten hem inhaalden.
Leo wist dat ze hem niet konden laten ontsnappen. Omdat hij zijn strakke bindingen niet kon verbreken, gebruikte Leo pure adrenaline om op te staan en de trap op te rennen. Toen de leider de reling bereikte, sprong Leo naar voren en gebruikte zijn hele lichaamsgewicht om de man van de boot te duwen. Beide mannen stortten over de reling en sloegen hard neer in de woeste zee. Diep onder water bonkte Leo’s hart van pure angst terwijl hij tegen de sterke stroming vocht. Met zijn handen nog steeds strak op zijn rug gebonden, kon hij zijn armen niet gebruiken om te peddelen. In pure wanhoop trapte hij met zijn benen en vocht zich een weg door het donkere water, hijgend toen zijn hoofd eindelijk boven water kwam.