Maya dook naar de marifoon van de boot, haar hart bonkte wild terwijl ze het noodkanaal van de kustwacht opzette. “Noodsituatie, dit is het vakantieschip Wanderer, we zijn aanzienlijk van koers afgedreven en ons navigatiesysteem is volledig uitgevallen,” riep ze luid in de handzender, schreeuwend om boven de aanwakkerende offshore wind uit te komen. Ze liet de zendknop los en wachtte, biddend om een kalme, professionele stem van het vasteland die hun coördinaten zou bevestigen en hulp zou bieden.
In plaats daarvan barstte de luidspreker van de radio uit in een oorverdovende, agressieve muur van harde witte ruis en gierende statische ruis. Maya probeerde verwoed door meerdere noodreservefrequenties te schakelen, maar elk kanaal was volledig dood, verstikt door precies dezelfde zware, doordringende vervorming. Er kwam geen duidelijk antwoord, geen automatische bevestiging en absoluut geen onmiddellijke hoop op redding. Ze waren volledig en volkomen afgesneden van de rest van de bewoonde wereld en dreven doelloos rond in een geïsoleerde uitgestrektheid van onvoorspelbaar water.