Adrian’s eerste investering was een verstandige tienduizend dollar. Het zou pijn doen om te verliezen, maar het zou hem niet ruïneren. Hij vertelde het aan Mei nadat hij het geld had overgemaakt en verwachtte dat ze geïrriteerd zou zijn. Dat was ze ook, maar ze was niet in paniek. “Laat je niet meeslepen,” waarschuwde ze. Hij beloofde dat hij dat niet zou doen, en hij meende het.
De eerste maand gebeurde er niets. Toen stuurde Victor een afschrift met een bescheiden winst, gevolgd door een kleine uitbetaling op Adrian’s rekening. Het was niet genoeg om hem roekeloos te maken, maar wel genoeg om zijn twijfels weg te nemen. Victor schepte nooit op. Het hele proces leek routine, bijna saai.
Victor stuurde korte marktupdates die Adrian nauwelijks begreep, waardoor het professioneel aanvoelde. Toen de volgende uitbetalingen op tijd binnenkwamen, begon Adrian de afschriften op te slaan in een map met het label “Forex Victor” Hij vond dat een nette organisatie de investering respectabel maakte. Toen Mei vroeg of hij de financiële licentie van Victor had gecontroleerd, antwoordde Adrian dat Marcus hem persoonlijk kende. Het was een zwak excuus, maar het gestage rendement deed zijn twijfels verdwijnen.