Drie jaar eerder leek Victor Lim geen bedreiging. Hij leek het soort beleefde man dat liftdeuren vasthield en zachtjes sprak in restaurants. Adrian ontmoette hem via een universiteitsvriend in een café in de buurt van Raffles Place en verwachtte een agressief verkooppraatje. Adrian was van nature voorzichtig – het type dat garantieaanbiedingen vergelijkt voordat hij een broodrooster koopt.
Maar Victor kwam aan in een gewoon wit overhemd, zonder horloge en met bescheiden schoenen. Het gebrek aan opzichtige kleding en openlijke agressie ontwapende Adrian, die verwachtte dat rijke handelaars luidruchtig zouden zijn. Victor bracht nederigheid, duidelijke spreadsheets en een halfvolle thee mee. Hij legde uit dat hij buitenlandse valuta verhandelde voor een kleine groep klanten.
Victor benadrukte dat het geen plan was om snel rijk te worden, maar gewoon discipline en geduld. Hij beantwoordde Adrian’s vragen rustig en waarschuwde hem zelfs om geen geld te investeren dat hij niet kon missen. Dat advies voelde verantwoordelijk. Aan het einde zette Victor hem niet onder druk. Hij zei alleen: “Denk erover na. Vertrouwen kost tijd.” Adrian ging onder de indruk weg en schaamde zich een beetje omdat hij aan hem twijfelde. De val had beleefd gewacht.