Een zeehond klom aan boord van haar boot en weigerde weg te gaan — toen ze eenmaal begreep waarom, brak het haar hart.

Hannahs hart brak toen ze de tragedie onder het wateroppervlak gadesloeg. Het kleine zeehondje dat zich bovenaan in het net bevond, strekte zijn nek met alle kracht die het in zich had omhoog. Zijn kleine snuitje stak nauwelijks boven het water uit om een klein beetje lucht te happen, voordat de zware deining het weer onder water trok.

Het was aan het verdrinken. Hannah rende naar de radio. „Kustwacht, ik heb een achtergelaten visnet gevonden! Zeedieren zitten vast en verdrinken op dit moment!” De stem van de centralist klonk scherp en streng. „Sea Rover, blijf op je positie. Onze patrouilleboot is onderweg, maar we zijn nog een kwartier verwijderd. Ga onder geen enkele omstandigheid het water in. De stromingen zijn hevig en achtergelaten netten zijn al vaker fataal geweest voor duikers.”

Vijftien minuten. Het jong raakte steeds meer uitgeput; zijn bewegingen werden steeds trager. Het zou nog geen drie minuten volhouden. Hannah keek naar de microfoon van de radio en vervolgens naar het water. Ze greep het zware duikmes van haar vader.