Een zeehond klom aan boord van haar boot en weigerde weg te gaan — toen ze eenmaal begreep waarom, brak het haar hart.

Hannah haalde diep adem aan de oppervlakte en dook dieper de schaduwrijke, donkere diepten in, op weg naar de vastzittende volwassen zeehond. Ze bereikte het dier, waarvan het grote lichaam strak was omwikkeld met zware industriële touwen. Met koortsachtige precisie begon ze met haar mes de dikke touwen door te snijden waarmee de voorflippers waren vastgebonden.

De volwassen zeehond bewoog zich zwakjes, zijn donkere ogen wijd open van angst, terwijl Hannah de draden doorsneed. Plotseling rolde er een enorme, losse golf over het wateroppervlak. Het zware spooknet schudde hevig heen en weer, opgezweept door de kracht van de stroming. Voordat Hannah kon reageren, spoelde een dikke muur van nylon gaas over haar rug en wikkelde zich als een stalen val om haar benen.

Ze trapte wild om zich heen, maar door die beweging trok de knoop zich alleen maar strakker om haar rechterenkel. Paniek barstte los in haar borst. Ze rukte hard aan het net, maar ze zat vast aan het zware net en werd naar beneden getrokken. Haar longen schreeuwden om lucht. Ze reikte naar haar mes, maar de stroming sloeg het weg, de afgrond in.