Eigenwijze vrouw weigert tas van stoel te halen en krijgt een lesje

Een kwartier eerder had de avond nog aanvoelen als een gewone, alledaagse donderdag. Jessica was uit de kelderverdieping van de kantoortoren gekomen na negen uur achter elkaar post-voor-post begrotingen te hebben afgestemd. Haar rug zat stijf, haar ogen waren droog en er ontstond een doffe spanningshoofdpijn achter haar slapen. Het enige wat ze wilde, was de trein van 17.45 uur nemen, onderuitgezakt in een stoel gaan zitten en haar ogen sluiten voor de rit van negentig minuten de stad uit.

Het perron bij het vervoersknooppunt was een zee van paraplu’s en dikke winterjassen. Toen de trein eindelijk met een piepgeluid tot stilstand kwam, schoven de deuren open en kwam een wagon tevoorschijn die al tot de nok toe vol zat.

Jessica wurmde zich door de smalle deuren, terwijl haar laarzen tegen de metalen drempel klikten. Ze baande zich een weg door het drukke gangpad van wagon 1, vervolgens wagon 2 en ten slotte wagon 3. De staande passagiers stonden rug aan rug opeengepakt, hun handen geklemd om de leren riemen boven hun hoofd. De hoop begon te vervagen.