Eigenwijze vrouw weigert tas van stoel te halen en krijgt een lesje

"Ongelooflijk," mompelde een man van middelbare leeftijd met een versleten leren aktetas, die vlak achter Jessica stond, terwijl hij vol ongeloof zijn hoofd schudde. "Ze doet al precies hetzelfde sinds we de terminal hebben verlaten. Er hebben al drie verschillende mensen haar gevraagd om door te lopen, nog voordat we de tunnel uit waren."

"Pardon!" snauwde Jessica, terwijl het laatste restje beleefd geduld uit haar stem verdween. "Haal je tas weg. Nu." Dat lokte eindelijk een reactie uit. De jonge vrouw trok met een ruwe beweging één witte oortelefoon uit haar oor, terwijl ze van onder de klep van haar designerpet omhoog staarde met koude, volkomen onverschillige ogen.

"Ik heb voor mijn kaartje betaald," snauwde de vrouw terug, terwijl haar stem scherp door het zachte gerommel van de trein sneed. "Dit is mijn persoonlijke ruimte. Ik wil niet dat vieze, zweterige lichamen me aanraken of over me heen leunen. Ga maar ergens anders staan.“ „Kijk eens om je heen, mevrouw!“ schreeuwde de man met de aktetas terug, terwijl hij wild naar het overvolle gangpad gebaarde. „Er zijn geen andere zitplaatsen!“