Eigenwijze vrouw weigert tas van stoel te halen en krijgt een lesje

"Dat kan me niets schelen!" schreeuwde de vrouw terug, terwijl ze iets rechtop ging zitten en zich agressief over het gangpad heen boog. "Dit is precies waarom ik meestal een Uber neem! Jullie zijn walgelijk! Ik zou niet eens dezelfde lucht moeten inademen als een stel gierige forenzen die zich geen fatsoenlijke rit kunnen veroorloven!“ De pure, hooghartige brutaliteit van haar woorden hing zwaar in de benauwde lucht. 

Er ging een golf van verbijsterde stilte door de mensenmassa, al snel gevolgd door een koor van boze hoongelach. „Wie denk je wel dat je bent?!” riep een vrouw bij de deur. „Neem dan een taxi!” riep een ander. Jessica staarde haar aan, haar kaken op elkaar geklemd. De minachting van de vrouw was zo absoluut, zo hardnekkig, dat het voelde alsof ze ruzie maakte met een bakstenen muur. Toen de omstanders beseften dat schreeuwen niets opleverde, verviel de menigte langzaam in een vijandige, verbitterde stilte. 

De vrouw grijnsde triomfantelijk, stopte haar koptelefoon weer in haar oor en ging weer zitten. Ze raapte een grote, afgedekte plastic beker met extra grote ijskoffie op van de vloer tussen haar voeten en nam een lange, arrogante slok via het groene rietje. Jessica deed een stap achteruit en greep verslagen de metalen paal vast.