Op 35.000 voet was de eersteklas-cabine van de Boeing 777 een oase van zachte verlichting en gedempte gesprekken. Leo stond rustig in het gangpad, met zijn handen diep in de zakken van zijn vervaagde grijze hoodie, en leek zich niets aan te trekken van het kleine publiek van passagiers dat toekeek hoe de scène zich ontvouwde. Hij staarde rechtstreeks naar Suite 1A – een luxe privécapsule met een schuifdeur voor privacy en een gemotoriseerd bed dat volledig plat kon worden gezet – die op dat moment bezet was door twee mensen die hij zeker niet was.
In de hem toegewezen suite zaten Julian en Beatrice, zoals ze zich hadden voorgesteld, en ze straalden een aura van kalme, welgestelde onschuld uit. Ze hadden een berekende, als wapen ingezette beleefdheid aan de dag gelegd die hen redelijk – zelfs hulpeloos – deed overkomen. Ze hadden zich al helemaal thuis gevoeld, het gratis bruiswater ingeschonken en keken naar Leo met zachte, verontschuldigende glimlachen die niet helemaal tot in hun ogen reikten.
Julian keek Leo aan met een soepele, geoefende blik van bezorgdheid. „Meneer, zoals we al hebben uitgelegd – deze cabine heeft twee aparte zitplaatsen, en we hebben sowieso geldige eersteklas-tickets. Het is veel praktischer voor een stel om deze ruimte te delen, en we zijn er zeker van dat de bemanning u graag ergens anders zal onderbrengen.” Beatrice knikte lief en schikte haar luxe sjaal. Leo wist dat het nu afdwingen van een uitzetting alleen maar een enorme scène zou veroorzaken en het vertrek zou vertragen. Hij glimlachte in zichzelf in stille verwachting, zich realiserend dat het tijd was om hen een koekje van eigen deeg te geven…