De ochtend na de storm in november liep Hank Brinson met zijn nichtje Molly over het strand. Hank was tweeënzeventig en had het grootste deel van zijn leven doorgebracht met het repareren van veermotoren. Hij kende dit stuk kust bij Brant Harbor, North Carolina, beter dan wie dan ook. „Een storm laat altijd iets achter,” zei hij tegen Molly. „Je moet gewoon goed kijken.“
Maar deze keer ontbrak er iets. De hoge zandduin die Hank al sinds zijn kindertijd kende, was verdwenen. In plaats daarvan stond daar de gebogen houten zijkant van een boot, donker geworden door de jaren en bedekt met zeewier. Daarbovenop leunde een kleine kajuit. Molly bleef staan. ‘Oom Hank, is dat een schip?’ vroeg ze.
“Een vissersboot,” zei Hank. “En in dat kleine kamertje zat de kapitein aan het roer.” Hij raakte een van de natte planken aan. Het tij kwam alweer op. Tegen de avond zou de boot misschien weer verdwenen zijn. Ze vonden een vierkant houten luik vlakbij de kajuit. Molly reikte naar de hendel, maar verstijfde toen. Een zwaar hangslot hield het van buitenaf gesloten.