Een storm legt een oud schip bloot op het strand – waarna twee lokale bewoners een kijkje nemen in het schip

Molly haastte zich terug naar de pick-up van Hank en kwam terug met een bandenlichter. ‘We kunnen het niet dicht laten,’ zei ze. De golven kwamen steeds dichter bij de boot en spoelden rond het blootliggende hout. Hank knikte, en Molly duwde de bandenlichter onder de roestige metalen sluiting. Het hangslot brak niet, maar de schroeven waarmee de sluiting vastzat, braken los.

Samen trokken ze aan het opgezwollen luik totdat het eindelijk openging. Er stroomde koude, muffe lucht naar buiten. Molly hield haar adem in en keek naar binnen. De kajuit was verrassend droog. Boven het stuur hing nog steeds een koperen lantaarn en op een smalle plank stond een blikken beker. Aan een haak naast de deur hing een dikke marinejas.

“Het is alsof er net iemand weg is gelopen,” fluisterde Molly. Hank staarde naar de jas. Hij had zijn hele leven op vissersboten gewerkt. Hij wist hoe koud de zee in november kon worden. Geen enkele kapitein zou vrijwillig zijn warmste jas achterlaten voordat hij de zee opging. “Wat is er dan met de eigenaar ervan gebeurd?” vroeg hij.